اثربخشی هنر درمانی گروهی بیانگر بر خودكارآمدی تعاملی كودكان آسیب دیده از سرپرستی


نویسنده
زارع زاده خيبري شيوا*, رفيعي نيا پروين, اصغري نكاح سيدمحسن
سال انتشار:

چکیده مقاله

در اين پژوهش اثربخشي هنردرمانگري گروهي بيانگر بر خودکارآمدي تعاملي کودکان آسيب ديده از سرپرستي بررسي شد. اين پژوهش يک طرح شبه آزمايشي به صورت پيش آزمون پس آزمون با گروه گواه و انتخاب تصادفي بود. نمونه اين پژوهش 28 نفر از کودکان مقيم در مراکز شبه خانواده در سطح شهر مشهد بود که با روش نمونه برداري در دسترس انتخاب شد. شرکت کنندگان به شيوه تصادفي انتخاب و به دو گروه 14 نفري آزمايش و گواه تقسيم شدند. گروه آزمايش 10 جلسه 90 دقيقه اي مداخله هنردرماني گروهي را دريافت کرد و گروه گواه هيچگونه مداخله اي دريافت نکرد. هر دو گروه در دو مرحله زماني پيش آزمون و پس آزمون توسط مقياس خودکارآمدي کودکان در تعامل با همسالان (ويلر و لاد، 1982) ارزيابي شدند. نتايج آزمون تحليل کوواريانس چند متغيري نشان داد آزمودني هاي گروه آزمايش از لحاظ خودکارآمدي در موقعيت هاي تعارضي و غيرتعارضي به طور معنادار بر گروه گواه برتري داشتند. با توجه به يافته هاي پژوهش، هنردرمانگري گروهي در افزايش خودکارآمدي تعاملي کودکان آسيب ديده از سرپرستي موثر است.


فرم ثبت نظرات شما

نام و نام خانوادگی:
شماره همراه:
آدرس ایمیل:
نظر شما:
 

نظرات کاربران:

تاکنون نظری برای این مقاله ثبت نشده است